Beliau-
the most eligible bachelor in banking!
Masalahnya aku tak minat ‘mamat kira2’. Beliau selalu buat aku rasa
meloya, muak + tension tahap gaban! Malang, beliau jugaklah yg rajin ada
setiap kali aku ditimpa duka. Rela pinjamkan telinga utk dgr semua
omelan aku yg x de pun sesen manfaat kat beliau, apatah lagi menambah RM
dlm akuannya.
So apa aku nk buat sekarang? Aku dh terang-terangan ckp, hati aku x de
pop
pun kat dia. Dia dia tetap wat muka cool tahap nur lagik, hoh tension!
Ada lagik mamat mcm ni dlm dunia skrg, aku ingatkan dh pupus!
Semlm, beliau ajak aku
nge-date.
Tp aku bg alasan byk kerja nk kena siap-konon2 nk menaip bahan le
walaupun hari cuti...yg ado lah! Beliau reda jek terima alasan aku,
sambil pesan... “Nanti Anis dh habis keje,
call saya ye. Kita p makan2 n tgk mubi sama ye...blh...bla...n bla lagik.”
Oh tidak! Dan semlm, tanpa rasa bersalah apatah lagi berdosa aku wat acara lepaking kat
WangsaWalk(WW)...kepingin
tgk mubi, tp lepas beratur sikit punya pjg + lama (cuz lembab gila otak
para pembeli tiket-kalah nk gadai emas kat kaunter pajak gadai nih),
aku putuskan utk cuci mata sj.
Mula2 aku buat lawatan sambil menghabiskan RM kat Popular, terperap kat dlm tu 3-4 jam tp aku keluar hanya dgn sebuah b

uku. Sadiskan, harap ramai lagi para pengunjung n pembeli seperti aku maka cepat sikit ‘kaya’ kedai buku tuh wakaakakaka...
Lepas tu, aku berpoya-poya lak kat butik2 yg bukan pilihan. Hmmm...x
hot langsung! Aku tgk2 jek, x belek n x tanya harga pun.
Sure tense je minah jualan yg dok setia mem
follow aku itew-mcm la aku nk curik baju2 yg
super-duper-ekstra-tak-
HOT! Itew!!!
Hauslah! Lalu aku meneruskan lawatan tanpa pengiring2 ke gerai makan yg super-duper-byk menyemak kat ruang legak
WW tu. Hmmm…apa nk minum, semua mcm x best-byk gula!
X jadi minum, aku p beli
mineral water
n beli kuih bodoh yg harganya 80sen seketui…emmmm cepatlah rakyat
Malaysia kaya camgini rupenya! Lepas kenyang perut, aku dh tak tau nk
wat pe lagik. Balik? Oh tidak, aku malas nk hadap wajah2 sengal yg x
berapa nk cantik n sweet kat umah tu!
Jd, dgn segala hormatnya n tanpa secalit pun rasa sedih meninggalkan
WW. Bersama En. Omee aku dok pk lagik, mana nk pegi. X kan nk lepaking kat KLCC lak,
sure berzaman nk carik tempat letak En. Omee. X boleh jadik!
Aku
pun terus bg arahan kat En. Omee supaya balik umah sajo, tido lagik
baik. Tp, lagi dua bijik umah nk sampai ke depan umah aku, teringat lak x
p byr nafkah kat Citibank lg. Emmm…kang dia tuntut cerai, banyak hal
lak. So ada baiknya aku p melaksanakan tanggungjawab aku kpdnya sesegera
mungkin.
Jln p Ampang kala petang Sabtu, mcm ‘har…”
Tp, redah je la…nk cepat pun bukan nk ke mana. Paling2, carik bantal
busuk n buat taik mate. Lepas p bayar nafkah, hati kena racun lak…ada
halusinasi suruh aku melawat kawasan di jln TAR. Hmmm…menarik, lama x p
pun.
Last p masa kena racun
ngan Wawa, Azie n Ila. Pastu idaq le aku berkesempatan lagi menambah
kesesakan dan kesendatan acara berpasar mlm tu.
Malangnya En. Omee x dak tempat nk lepaking cuz ada sorang pempuan gendut yg x de iman merampas tempat kami tatkala kami nk wat
parking
bontot-konon2 senang nk keluar nantinya. Tp si minah gendut x de iman
ni selamba badak air dia jek sumbat kete kancil huduh dia kat tempat
kami. Hah…berbakul2 lah sumpahan maut kami kepada sang gendut poyo tuh.
Tu la banyak sangat minum air badak, sampai otak pun lembab!!! Jakun! X
pernah masuk KL agaknya, so aku ngan En. Omee berambuslah dr kawasan yg
melukakan perasaan kami tuh.
Dr jln TAR kami masuk kg
baru-ingat nk p beli jagung bakar-sekali abg jagung bakar x nampak
baying-asapnya pun x dak. Yang dok ada depan mata aku ketika itu
adalah…jeng…jeng…jeng…
the most eligible bachelor in banking!
Huh! Knp boleh kantoi lak nih. Hati aku kan x de pop kat mamat kira2 nih! Hoh! Sedeylah!